Larysa Mukhopadhyay werkt met plezier bij Bergh Special Products
“We maken spaakbeschermers en rolstoeltafels in alle kleuren en designs”
ILarysa Mukhopadhyay voelt zich helemaal op haar plek bij Bergh Special Products (BSP) in ’s-Heerenberg. Al drie jaar werkt ze er met plezier en maakt rolstoelaccessoires en -onderdelen, zoals spaakbeschermers en rolstoeltafels. Van standaardproducten tot maatwerk. “Klanten kunnen hun eigen ontwerp aanleveren. In iedere kleur of print. Bijna alles is mogelijk”, vertelt ze enthousiast. “Ik ga met plezier naar mijn werk en we werken met een hecht team.”
Samen met medebewoners Nikita, Vladyslav en Arsen van opvanglocatie De Lantscroon werkt Larysa fulltime bij het bedrijf. “Iedere ochtend nadat ik mijn dochter Mira naar school heb gebracht, fiets ik door naar BSP.” Ondertussen geeft ze een rondleiding door het bedrijf en laat voorbeelden zien van felgekleurde spaakbeschermers en werkbladen met prints. “Het is nauwkeurig werk maar dat is ook de uitdaging. Onze producten maken een rolstoel persoonlijker en mooier.”
Heel blij met medewerkers
“Bergh Special Products maakt ook reserveonderdelen voor rolstoelen en medische hulpmiddelen, zoals bijvoorbeeld voetsteunen”, vertelt manager Petra. “Onze klanten zijn rolstoelgebruikers, zorginstellingen, revalidatiecentra en rolstoelfabrikanten in binnen- en buitenland. Naast de locatie op de Handelsweg worden op de tweede locatie op de Nijverheidsstraat 12a complete transportrolstoelen gemaakt. We zijn ontzettend blij met onze vier medewerkers van De Lantscroon. In het begin spraken we een mix van Engels en Nederlands met elkaar vaak met hulp van Google Translate. Inmiddels is dat Nederlands. Ze bouwen hier een nieuw bestaan op, terwijl ze niet vrijwillig hun moederland verlaten hebben. Dat is niet eenvoudig.”
Trauma & intense angst
Als Larysa terugblikt op het begin van de oorlog roept dat emoties op. Een trauma voor moeder en dochter. Wekenlang leven ze in intense angst en noodgedwongen verlaten ze hun vertrouwde plek. Waar Mira naar school gaat en Larysa als kleuterjuf werkt. Hun huis in Kharkiv ligt in de buurt van het vliegveld. De een na grootste stad van het land gelegen in het noordoosten van Oekraïne met bijna 1,5 miljoen inwoners. Op dit moment is het er nog steeds niet veilig. “Vanaf het begin van de oorlog in februari 2022 sliepen we door de bombardementen wekenlang in de deuropening. Dat was door de constructie veiliger dan midden in de kamer. De kelder in het oude huis waar we woonden, voelde niet veilig. Ik hoopte zo dat de oorlog zou stoppen en mijn dochter werd elke dag angstiger.”
Onderweg naar niemandsland
Na een paar weken besloot Larysa te vertrekken. “Ik pakte alleen het hoognodige. Taxi’s en metro’s reden niet meer, dus we liepen naar het treinstation. Daar hebben we lang gewacht. De treinreis duurde achttien uur en Mira sliep op onze rugzak. Vervolgens hebben we vijftien uur gelopen naar Lviv wat vlakbij de Poolse grens ligt. Onderweg kwamen we moeders tegen die op zoek waren naar hun kinderen. Dat beeld vergeet ik nooit. Na vier dagen in een Pools opvangkamp, bleek dat we niet konden blijven. Alles zat vol. Voor ons de keuze om naar Zwitserland, Duitsland of Nederland te gaan. Ik heb ooit een keer een busreis door Oostenrijk gemaakt en verder kende ik Europa niet. Ik wilde ook niet weg, want als de oorlog zou stoppen kon ik snel terug naar Oekraïne. Uiteindelijk heb ik voor Nederland gekozen. Voor ons toen nog een niemandsland.”
Eerste bewoners van De Lantscroon
Op 11 maart 2022 kwamen Larysa en Mira aan in Aalten en kregen onderdak bij een gezin. Kort daarna verbleven ze op een camping in Beek waarna een kamer werd aangeboden in de De Lantscroon. “Wij waren de eerste bewoners van het pand, nog voor de twee bussen met vluchtelingen uit Oekraïne arriveerden. Het voelde meteen als een veilige en rustige plek. Ik ben snel aan het werk gegaan. Eerst bij PLUS, daarna Obelink en de Summerschool voor Oekraïense kinderen. Uiteindelijk vond ik mijn plek bij Bergh Special Products.”
Hopen op vrede
Twee zussen van Larysa wonen ook in De Lantscroon van Stichting Montferland Helpt. Hun ouders wilden niet mee. Nadat ze twee jaar in Nederland zijn overlijdt hun vader. Een groot verlies voor de ooit zo hechte familie die al verscheurd was door de oorlog. “Mijn ouders deden alles samen, ze waren echt een eenheid”, vertelt ze. “Daarna kwam onze moeder naar Nederland. We hebben veel steun aan elkaar gehad en bleven hopen op vrede. Pasgeleden werd borstkanker bij haar vastgesteld en na een kort ziekbed is ze drie maanden geleden overleden. We zijn intens verdrietig. Ik mis mijn vaderland nog iedere dag, maar Nederland voelt inmiddels wel als thuis. Zoveel fijne en warme mensen om me heen waardoor ik mondiger ben geworden en opnieuw mijn weg heb gevonden. Mira spreekt vloeiend Nederlands, gaat met plezier naar school, gymt, badmintont en heeft veel vriendinnetjes. Ze is gelukkig en groeit op zonder angst. Dat is me alles waard. Ik ben Nederland en Stichting Montferland dankbaar voor het onderdak, de veiligheid, steun, zorg en warmte. Ik heb de kans gekregen om opnieuw te beginnen.”
