Babette Busman
Babette Busman is vrijwilliger bij rijksopvanglocatie De Lantscroon
"Samen maak je de mooiste en meest onverwachte herinneringen"
"Als vrijwilliger kun je zoveel betekenen voor een ander. Al is het maar een paar uur per week. Ik weet hoe fijn het is om een warme kring familie, vrienden en lieve buren om me heen te hebben." Babette Busman is vrijwilliger bij rijksopvanglocatie De Lantscroon van Stichting Montferland Helpt in 's-Heerenberg. "Ik wilde iets betekenen voor de Oekraïense bewoners, die gevlucht zijn voor de oorlog en alles achter zich hebben gelaten. Dat wens ik niemand toe en mensen in nood help je. Dat zit in mijn DNA."
Door DVN (Dunne Vezel Neuropathie) waarbij de dunste vezels in je lichaam beschadigd zijn, moest Babette haar betaalde werk opgeven en besloot vier jaar geleden vrijwilligerswerk te gaan doen. Babette: " Er zijn meer mensen in Nederland die hierom zijn afgekeurd door het UWV, maar dan kan je zeker nog wel van waarde zijn voor de ander. Ik heb voor zorginstellingen Azora en Sensire receptie- en baliewerkzaamheden gedaan, ouderen rondgereden als ze ergens naartoe wilden en hun verzekeringen geregeld. Later kwam daar mijn vrijwilligerswerk voor het Rode Kruis en de Stichting Montferland Helpt bij.”
Band opbouwen
“In februari 2023 ben ik begonnen bij De Lantscroon, na een heel leuk gesprek met Cynthia. De bewoners zijn zo vriendelijk en gastvrij. Ik hielp met eten opdienen, ging met bewoners naar het gemeentehuis, de bank, huisarts of tandarts. Sommigen spreken Engels en bij anderen gebruikte ik een vertaalapp. Ik bouwde een band met hen op. Het is fijn om ze een stukje vertrouwen en veiligheid te kunnen bieden. Met bewondering kijk ik naar hun veerkracht om in een ander land hun leven opnieuw op te bouwen. Dat is mijn bloedgroep, zo sta ik ook in het leven. Ik kan mijn situatie niet vergelijken, want ik heb niet alles achtergelaten en leef in een veilige omgeving met mijn geliefden dichtbij me. Zij zijn niet vrijwillig vertrokken, maar gevlucht omdat hun leven gevaar loopt. Enorm geraakt was ik door de Verhalen uit Marioepol. Deze documentaire laat ongecensureerd gruwelijke beelden zien toen het Russische leger de stad Marioepol binnenviel. We kunnen ons niet voorstellen wat het is als tanks door de straten rijden, er gebombardeerd wordt en huizen verwoest. Je familie en vrienden achterlaat."
"Er is altijd overal wel iets te doen, waarbij jij het verschil maakt."
Doe iets voor de ander
Met haar hbo-achtergrond in management en toerisme, is de vrolijke vlotgebekte Stokkumse op veel vlakken inzetbaar. "Ik ben ziek sinds mijn 23e. Ik heb tientallen jaren bij verschillende bedrijven gewerkt en de laatste jaren als vrijwilliger. Dat doe ik met heel mijn hart. Ik heb met meerdere bewoners een speciale band, onder andere met Anastasiia, haar zoon Kostiantyn en haar moeder. Ik ben in het begin vaak met Anastasiia mee geweest en ik heb voor het gezin eens Italiaans gekookt. Een fantastische vrouw met een eeuwige glimlach op haar gezicht, maar ik ken ook haar pijn. Zij is journalist en ik hoop dat zij haar verhaal over de oorlog ook wil vertellen. We hebben daar vaak over gesproken. Alle bewoners missen hun vaderland, maar bouwen toch hier hun bestaan op omdat ze geen andere optie hebben."
Zeldzame auto-immuunziekte
Babette heeft de zeldzame auto-immuunziekte CIDP (Chronische Inflammatoire Demyeliniserende Polyneuropathie). Een ernstige spierziekte waarbij het immuunsysteem de zenuwen aantast. Dit leidt tot geleidelijk toenemende spierzwakte, gevoelsstoornissen en evenwichtsproblemen vooral in armen en benen. Bij Babette slaat dit ook over naar de hersenen. "Ik heb regelmatig kortsluiting, doordat een deel van de zenuwbanen niet meer werkt en cruciale organen aantast. Daardoor heb ik hart- en longschade, slecht zicht en gehoorverlies. Het is een aandoening die vaak op latere leeftijd voorkomt, maar bij mij dus al als jonge twintiger. Met dank aan een medicijnvariant van een farmaceut, kon ik veilig zwanger worden van mijn inmiddels 17-jarige zoon Koen. Hij weet niet beter dan dat ik ziek ben. Toen hij nog kleiner was, legde hij het uit als: 'de draadjes van mijn moeder zijn kapot.' Ik ben ontzettend trots op hem. Hij is samen met mij heel sterk geweest en heeft een geweldige mindset."
Onmisbaar netwerk
Later krijgt ze aangezichtspijn, daarbij raken bloedvaten de zenuwen in de hersenen. Een gekmakende pijn, zo vertelt ze en er volgen twee riskante operaties. In 2016 wordt dan ook nog de ziekte van Whipple vastgesteld. Een weinig voorkomende infectieziekte, veroorzaakt door een bacterie die het maag-darmkanaal aantast. "De combinatie van mijn verschillende ziektes komt nauwelijks voor. Ik ben een rariteit en wordt besproken op tal van medische congressen. Dankzij een fantastisch team in het Radboudumc, maar ook in het LUMC, ben ik er nog. Zij hebben altijd net dat stapje extra durven doen. Wie ben ik dan om het leven niet met beide handen aan te grijpen? Met mijn onmisbare netwerk om me heen maken we er wat van. Dagelijks heb ik fijne zorgmedewerkers en specialisten me heen, medicijnen via een PICC-lijn en om de paar maanden een infuus met plasma van bloedbankdonoren. Op dit moment slaat het niet meer aan en leef ik in 'geleende tijd'. Ik heb te veel neurologische schade en kan daarnaast door mijn maagverlamming niet goed meer eten en drinken."
Gevoel van samenzijn
"Mijn vrijwilligerswerk is een belangrijk onderdeel van wie ik ben en ik vind het verschrikkelijk dat het stilligt. Ik had dit graag tot mijn 80e willen doen. Ik zou iedereen op willen roepen: word vrijwilliger, iedereen heeft wel een beetje tijd over. Niet alleen de ouderen, maar ook jonge mensen. Je betekent zoveel voor de ander. Samen maak je de mooiste en meest onverwachte herinneringen. Ik ben opgegroeid met het idee, dat iets doen voor een ander erbij hoort. Ik hecht me enorm aan mensen. Ik luister naar hun verhalen, als ik bijvoorbeeld met ze meerijd naar het ziekenhuis. Juist als je met elkaar onderweg bent, is die ruimte er. Praten over trauma en verdriet is belangrijk. Voelen is ook verwerken. Ik hoop dat mensen door mijn verhaal op de deurbel drukken en vragen of ze iets kunnen betekenen. Er is altijd overal wel iets te doen, waarbij jij het verschil maakt."
